فالگیر                                                                                                                                                                                                                                 شبی دیدم  صغیری  آرمیده
کنار راهی و  اشکش به دیده
ز اوج  سردی و سوز  شب تار
به تن کهنه  لباسی پاره  شلوار
به دستش تکه نانی خشک وخالی
گرفته  کاغذ  بخت  و تفالی
به حال زاری و  با صد تمنای
بگفتا فال تو  گویم  ز فردای
همی دانم که احوال تو فردا
بسی روشن شود با این دعاها
بدو گفتم که ای طینت تو را پاک
تو را رزق از کجا باشد دراین خاک
بگفتا رزق من اندر جهال است
مرا روزی زجهل است نی زفال است
که جاهل بیندم در فقر و سختی
چو اعمی خواهد از من  نیک بختی
مرا بیند که  خود پا مانده در گل
ز من خواهد دوصد کیسه زر و تل
شب و روزم دعای من همین است
چرا  جاهل بسی روی زمین است                                                                                                                                                                                       محمود انصاری دزفولی


تاریخ : پنجشنبه 30 دی 1395 | 08:49 ب.ظ | نویسنده : محمد باقر انصاری دزفولی | نظرات

  • paper | آنکولوژی | اخبار وب